en wakker zijn.
Ik denk dat slapen voor alle ouders een soort luxe is die ze niet genoeg waardeerden toen ze nog geen ouders waren. Als ik had geweten dat ik sinds de geboorte van oudste nooit meer normaal zou slapen, dan, nou ja, dan had ik ze even goed willen hebben, vrees ik J. Maar niet-slapen is wel – pfff. En autisme gaat helaas nogal eens samen met niet-slapen.
En dan hebben we toch het ergste al achter de rug, de jaren waarin ik na twee uurtjes slaap hop mijn bed uit kon om urenlang een zielig sneu of stuiterend druk jongetje te troosten of te temmen. Ik was zo moe dat ik niet eens kon onthouden dat ik moe was. Dat moe.
Normaal is ook maar een definitie
Inmiddels slaapt hij redelijk normaal en normaal is dan een uurtje of zes, zeven en dan zo ongeveer aan één stuk door.
Nu is normaal ook maar een definitie. Jongste vond het jarenlang echt heel normaal om de nacht te verdelen in twee dutjes; eentje van halftwaalf tot halfdrie en eentje van halfvier tot zeven. Tweede dutje was overigens optioneel. De eerste soms ook.
En blijkbaar was het een paar honderd jaar geleden vrij normaal om ’s nachts een uurtje wakker te zijn, een rondje te lopen, wat te eten, de varkens in de stal te bezoeken. En dan weer te gaan slapen. Wat jongste hooguit wat archaïsch maakt. Dus soi. Maar, hoe zal ik het zeggen: mijn brokjes pasten niet bij zijn stukjes. Als hij wilde feesten, wil ik slapen en als ik vond dat hij wakker moest zijn, voor school of zo, was hij moe. Normaal of niet, ik werd er doodmoe van.
Zelluf doen
Sinds een paar maanden slaapt hij zelf om halfdrie weer in. Really! Hij pakt weleens een wekker, of een kat, of een extra knuffelbeer en een enkele keer brandt er ‘s morgens een complete lichtshow in zijn kamer. Maar hij maakt mij niet meer wakker. En man, man, dat went snel! Zes uur slaap. Super.
Dus als het dan december is en Sint is er en de kerstman en het vooruitzicht op cadeautjes en dan in het bijzonder een setje porseleinen katjes, en de inslaaptijd wordt half één en dan half twee en de wakker-word tijd wordt alle vormen van net wanneer het uitkomt. Man, man, man. Dat went dus niet zo snel.
Ingrid Bilardie 
Wat herkenbaar! Onze dochter heeft heel lang slaapproblemen gehad en wij daardoor ook. Het sloopt iedereen in het gezin. We hadden al een soort schema om er weer uit te gaan en haar te troosten of wat dan ook. Hulp gezocht maar niemand wist het. Natuurlijk krijg je van anderen te horen dat je haar maar moet laten huilen en dat het een schreeuw om aandacht is…..
Nee mensen dat is het niet. Het was pure paniek, angst en drukte in haar hoofd. Toen ze zich beter kon verwoorden vertelde ze : als het druk is in mijn hoofd maken de muizen herrie ze spelen dan trompet. Die muizen zitten in haar hoofd, nog steeds.
Uiteindelijk hebben wij zelf de oplossing gevonden: een drukvest. Dit doet ze aan, pompt hem op en na het verhaaltje laten wij hem leeglopen en als het nodig is kan ze hem zelf weer oppompen. En ze slaapt sindsdien aan 1 stuk door. Af en toe is ze nog wakker maar dat hebben we allemaal wel eens.
LikeLike
En dat vind ik weer herkenbaar, Suzanne: de paniek. Nu mijn zoon eindelijk kan praten vertelt hij: ‘Ik hoor de stemmen van de kinderen in mijn klas. En soms een piano. En andere geluiden.’ Een psychiater legde me uit, dat hersenen dit soms doen om leegte op te vullen. Overdag krijgen deze kinderen zoveel prikkels binnen, dat ze het blijkbaar verdacht vinden als het stil en rustig is. Zolang de stemmen en geluiden niet vervelend tegen hem doen, kan het geen kwaad.
Dit hebben we allemaal heel rustig aan hem uitgelegd, telkens een beetje meer, en heel geruststellend: ‘Is niet erg, komt heel vaak voor, hoort bij jouw hersentjes.’ En dat heeft toch ook echt wel geholpen. Hij slaapt steeds beter, soms zelfs zonder de zware deken.
Maar wat zal hij gedacht hebben voordat we het konden uitleggen, en hij toch echt dingen hoorde?
LikeLike
Ik nam de dag door met hen en dan gingen we samen orde brengen in de chaos.
Mijn dochter had in haar hoofd een kast met laatjes die een kleur hadden. De gebeurtenissen benoemden we en ordende wij. Samen deden we ze in de “laatjes”. Zij snapte niet dat ik dat systeem zelf niet had in mij hoofd. Dat moest wel een chaos zijn bij mij, ze ze.
Mijn zoon had een boekenkast vol met boeken die elk een eigen kleur hadden. De kleuren stonden voor gevoelens. Soms waren alle boeken er uit gegooid/gevallen. Ik zei hem dan z’n ogen te sluiten en zich voor te stellen dat hij in een grote stoel in een hoekje zat. Ik tilde de kast dan op en deed op zijn aanwijzingen alle boeken weer op de plank. Dan keken we naar de dingen van overdag, ordende die en dan was zijn hoofd opgeruimd. Hij blij, en ik ook.
LikeLike
Wat mooi! Bij jongste zijn we er nog niet uit wat hij graag in zijn hoofd zou willen. Mappen, boeken, computerfiles. Meditatie helpt soms wel: doen alsof hij op een heel mooie, rustige plek is. Leegmaken, in plaats van opruimen. Maar wie weet hoe ver we over een paar jaar zijn! #gedachtenpaleis
LikeLike
Had mijn moeder mazzel ik was altijd stil aan het spelen s nachts.
LikeLike
Dat is zeker beter <3! Heeft ze dat nooit in de gaten gehad, denk je?
LikeLike
Zo komt er nooit sleur in de slaaptijd, tóch?!
LikeGeliked door 1 persoon
Gelukkig niet! Van sleur zou je zomaar in slaap kunnen vallen. Nee, de sleur doen we voor slaaptijd. En als mama dan zelf bijna in slaap valt… dan sla je gewoon op haar neus. Of zo. Er is altijd wel wat te bedenken.
LikeGeliked door 1 persoon